Rio Dulce - Livingston - Rio Dulce

Rio Dulce - Livingston - Rio Dulce



Vanmorgen om 6 uur weer op. Eerst een half uur gezwommen, de jongens zoals we ze noemen, Kris en Wim sprongen er na een kwartier volgens afspraak ook bij. Heerlijk om zo 's morgens te zwemmen, al vlieg ik er in broekje en bh wel zo vlug mogelijk uit met de grote handdoek snel om. Johan wist te vertellen dat twee hotels al gemeld hadden dat ze geen zwempakken hadden gevonden, dan kan het nog enkel in Copan zijn blijven liggen. Ik hoop toch zo dat dat zo is en er een mogelijkheid is dat ze naar het laatste hotel aan het strand worden opgestuurd.
We zijn om 8 uur vertrokken naar Livingstone. Weer met de rappe bootjes. Wij zaten dit keer in het bootje van 6. We kwamen eerst langs een fort wat de Spanjaarden hadden aangelegd, de rivier de Rio Dolce was de aanvoerweg van al de koloniale waren die de Spanjaarden uit Guatemala en Mexico haalden. Dit ford was eigenlijk te klein, maar 20 man konden erin dus herhaaldelijk is het overvallen en in brand gestoken. We varen het Lago de Izabal op, het grootste meer van Guatemala.
Daarna varen we door allerlei smalle kreekjes, een prachtige natuur, kleine hutjes van de lokale arme bevolking en grote huizen met dikke jachten van Amerikanen.
Het trieste is dat de oorspronkelijke bevolking van hun grond verdreven werd en de grond aan de Amerikanen verkocht. De plaatselijke bevolking is in opstand gekomen, heeft zelfs een groep Belgische toeristen vastgehouden, ze hebben daardoor wel aandacht op hun zaak gekregen. Echter de grond was al afgepakt en verkocht en terug kon het niet gedraaid worden. Triest. Een bootje met een aardig verkoopstertje entert ons bootje en we zijn weer een schelp rijker. We gaan door mangrovebossen. De wortels van deze bossen vormen een natuurlijke verdedigingsgordel voor het achterland. Het is hier prachtig, waterlelie's volop, overal vogels, reigers, pelikanen. We stoppen bij een soort restaurantje aan de rivier waar ook warmwaterbronnen zijn, wanneer je je hand in het water steekt is het water warmer dan een warm bad. Dan verder tot we Livingstone bereiken.
Dit stadje is enkel per boot te bereiken. De bevolking bestaat uit Mayamensen en uit Garifuna mensen. Deze laatste zorgen voor een Caribische sfeer. Ze komen oorspronkelijk van het eiland Saint Vincent, een van de bovenwindse eilanden. Ze waren oorspronkelijk vrije zwarten Caribische mensen, een mengeling van twee slavenschepen die voor de kust waren vergaan en aangespoeld waren en de oorspronkelijke bevolking van Saint Vincent. De Britten die vervolgens Saint Vincent kolonialiseerde konden geen vrije zwarte mensen tussen hun zwarte slaven gebruiken en deporteerden de Garifuna mensen naar Livingstone. Ze leven daar volkomen gescheiden van de Mayamensen want beiden vermengen zich niet met elkaar.
Livingstone heeft nu een zeer aparte uitstraling. Ze hebben aparte muziek, reggae die door de straten schalt en ook het eten is Caribisch. We slenteren door het stadje, langs het strand. Er loopt een zeer hoog aantal zwarte kleine, vrolijke kindjes door de stad met kraaltjes door het haar. Daarnaast een groot aantal vrouwen, jong, oud, dun of zeer dik, de Big Mamma 's De vrouwen bieden aan om je haar ook met die kralen te versieren. Naast het verzorgen van de kindjes, het kletsen met elkaar en het doen van de was proberen ze wat te verkopen. De mensen wonen op A lokatie, aan het strand in vervallen arme huisjes. Zeer uitzonderlijk twee zusjes zaten op het strand te leren, meetkunde, minstens tweede klas voorgezet onderwijs. Niet op een school hier maar met cursussen uit Amerika. Het hoe en waarom snapte ik verder niet helemaal. Er was een klein kerkje waar we bij Maria weer de zelfde dingen gevraagd hebben als in ieder ander kerkje, alleen de lijst van vragen wordt steeds langer, nu ook voor een snel herstel van mijn lief zusje Carien. Maria krijgt het er maar druk mee.
De mannen zie je vooral bezig met de visvangst, met netten boeten, vis drogen en degene die een brommer heeft met die op te poetsen.
Verder loopt er een abnormaal groot doodzieke magere schurftige honden door de straten.
Na alles bekeken te hebben keren we weer terug in het haventje waar we om 1 uur afgesproken hebben
We eten daarna te samen een beroemde vissoep die alleen in Livingston gemaakt wordt. Je krijgt een kom voor je neus waar de hele vis met kop en staart nog in zit, verder zitten en garnalen en bananen in. Het was aardig om hem eens te proeven maar ik zal hem verder nooit meer bestellen. Mijn vis smaakte grondig en dat kan maken dat ik de soep matig vond. Toen we op huis aan gingen was er een tropische regenbui net geweest en het weer was totaal omgeslagen. Zaten we in de morgen te puffen in de boot in hemdjes, nu gingen de vesten en regenjassen aan. De kloof bied ook ineens een heel ander aanzien, het blauwe water veranderd in grijs. Nevels in de bergen. Ik zit momenteel met een vestje aan de waterkant mijn verslag bij te werken. Puften we vanmiddag, nu is het zelfs een beetje koud. Ik heb de Margarita maar ingeruild voor een glaasje rode wijn. Het is aangenaam zitten, we hebben een mooi uitzicht op het stadje Rio Dulce, het is half 7 en al donker. Bootjes met een lampje voorin varen voorbij. Het was weer een erg leuke dag. Morgen vertrekken we laat, het is een dag rijden naar Flores waar we heen gaan om de volgende dag Tikal te bekijken. Een van de mooiste tempelcomplexen.