Panajachel - Antigua

Het was spijtig vanmorgen al vroeg het leuke hotel te moeten verlaten. Joure, een Nederlandse medereiziger, kwam aan met de krant en dan schrik je toch wat er gebeurt is. Het is net als bij de Zijderoute, als we ergens geweest waren dan kon je zeker zijn dat er kort daarna iets gebeurde. Waren we in Iran Masschat uit, braken er onlusten uit. Hadden we Kirchistan bezocht het zelfde. Kashan bezocht en de Ouigouren werden door de Chinezen onderdrukt, het lijkt wel of het patroon zich voortzet. In de krant stond een foto van grote verschuivingen op de Pan American Highway. Op die plaats hadden we de dag te voren gereden. Onze reisleider vertelde dat we zeker dan een paar dagen vast hadden gezeten.
Maar ook, tijdens de aardbeving toen wij op onze stampende pick-up truck naar boven reden en als enige merkte dat er de aardbeving was, aan grond die ineens verschoven was, is de kerk die we net in St Pedro hadden bezocht ook voor de helft ingestort.
Maar wat een geluk dat we dat net zijn misgelopen, hoewel ik wel wat baal dat we net in die hobbelende trucks zaten, want ik had wel eens willen ervaren hoe dat nu voelt als de grond onder je voeten golft.
Maar goed, we verlaten het mooie meer en rijden de steile helling weer op richting Antigua. Een twee uur rijden verder stoppen we in Chichicastenango. Hier wordt op donderdag en zondag de grootste markt van Guatemala gehouden. Van heinde en verre komen de Quiche-indianen, afstammelingen van de Maya's te voet en op vrachtwagens naar de markt om er handel te drijven. Ze zijn gekleed in de meest mooie en kleurrijke gewaden en ook de handel die ze proberen te verkopen is bijzonder kleurrijk. Veel vrouwen hebben een baby op de buik die constant aan de borst ligt, of als het wat ouder is op de rug. Je wordt constant belaagd door allerlei verkoopsters met name en daar kan de leeftijd 6,7, schat ik soms in , gewoon een kind, of heel oud, grijnzende vrouwtjes met soms maar een tand in de mond. Maar jong of oud, vasthoudend in het slijten van hun waren zijn ze. De kraampjes verkopen de hulpiles, de kleurrijke blouses die ze dragen, maar ook de materialen om het te maken, borduurgaren, band enz. Verder kraampjes met de tassen die ze gebruiken en die al net zo kleurig zijn. Ik heb er een gekocht, als vervanging voor de plastic tas van Appie Heyn. Nienke en Renske, vinden jullie dat leuk laat het weten, pap denkt dat het niks voor jullie is, maar anders koop ik er ook een voor jullie.
Aan de markt liggen twee kerken. De grootste met heel veel trappen daar zitten allerlei verkoopsters op met bloemen. Beneden aan de trappen wordt er al een vuurtje gemaakt waar een soort hars in wordt gestookt, de wierook uit de katholieke kerk. Het is de Sante Thomaskerk. Wij niet indianen of indigo's beter, mogen deze kerk alleen via de zij ingang ingaan. De gelovigen wel via de hoofdingang. Ze worden daar bewierookt. De kerk vond ik persoonlijk iets minder indruk maken als die in San Juan Chamula , maar dat was het absolute sprookje.
Deze kerk had veel van de kerk in San Juan, alleen geen wit marmeren vloer met dennennaalden erop. Wel de plaatsen waar heel veel kaarsjes geEt worden. John en ik hebben een hele tijd ademloos in een bank zitten kijken naar de ceremonies. Een oude man, later blijkt dat het een sjamaan is, lijdt een plechtigheid met twee andere mensen. Onder voortdurende gebeden op een monotone toon worden kaarsjes van verschillende kleuren op een soort plateau het altaar, neergezet door de onderkant te verhitten. In het midden ligt een maïskolf met maïs, daarover en tussen de kaarsen wordt een bottel met alcohol besprenkelt. Dat er geen branden uitbreken is alleen al een godswonder.
Van hun plateau met Maya gebruiken gaat de stap snel naar het katholieke geloof. Een bos groen wordt meegenomen, en de kaarsen en gebeden en dan wordt voor een heilige het zelfde opgevoerd als net op het stukje verhoogd plateau in het midden van de kerk. Onder de zelfde gebeden. Een fascinerende mengeling van Mayageloof en Katholiek geloof van hun overwinnaars. Zelf denk ik dat niet de Spanjaarden overwonnen, noch hun godsdienst maar dat de indianen de echte overwinnaars zijn.
In de zelfde stad, op nauwelijks 200 meter afstand is nog een kerk. Daar is minder te doen op de trappen maar wel op het portaal van de kerk. Ook hier een soort offer, met besprenkelde alcohol.
We bezoeken daarna nog het kerkhof van deze stad. Een mooi gekleurd geheel, zoals allesin dit land
Na dit alles hebben we honger en komen veel van de groep tegen in dit hotel. De bus in en verder naar ons hotel. Midden in de stad. Morgen vertel ik wel uitgebreider over dit.