Panajachel, tweede dag, dag van de aardbeving

Vandaag ben ik al vroeg het zwembad ingedoken en daarna een heerlijk ontbijt in dit hotel. Overheerlijke vruchten zoals we ze vroeger in Indonesië bij Ad en Simone kregen, luchtige pancakes, een goed begin van de dag. We gingen met een bootje daarna het meer van Atitlan over. Het was het heerlijkste weer en een plezier om over het meer te stuiven. We waren ongeveer een half uur onderweg en kwamen toen in San Pedro Laguna aan. We bezochten daar de markt. De inlandse bevolking loopt er nog steeds in de prachtige kleding rond. Geborduurde blouses, prachtige rokken en allemaal een ketting om. Vrouwen zijn toch allemaal het zelfde. John en ik zijn nog naar een soort mytylschool geweest. Daar zaten allemaal gehandicapten kinderen. Toen we een donatie gaven werd dat in een boek erg officieel bijgeschreven. We kregen zelf een kopie mee. Het was heel aandoenlijk om te zien hoe de leraressen zich inzetten. De kinderen waren doof, blind, of mongooltje.
Daarna gingen we met pick- up trucks naar boven om van het uitzicht te genieten. Eerst deden we het dorpje Santa Clara aan. daar kwam ik in een propvolle kerk, woensdag om 12 uur, met allerlei mensen die aan het zingen waren, zo mooi, dat je dacht dat er een concert werd gegeven, maar nee, het waren gewoon de geloofsleden. We kwamen door koffieplantages waar we de koffie zagen, het was nog niet de pluktijd, bananenplantages en ook een heel hoge boom waar iemand met een stok en een netje avocado's uit de boom plukte. Intussen merkte we een aantal keren grondverschuivingen. Onze gids hoorde van de mensen dat dat van een aardbeving kwam, of wij niets gemerkt hadden. Nu hadden we in de truck gestaan die nog harder schudde dan een aardbeving Chris een groepslid had tijdens het rijden opgemerkt wat moeten al die stofwolken daar, maar aan een aardbeving niet gedacht. In het dorp hadden mensen het over een kerk in de omgeving die ingestort was. Ik baalde een klein beetje, in Breda John uitgelachen toen hij me wakker maakte met een aardbeving Johanne, en later bleek dat ik door de aardbeving was doorgeslapen, nu sta ik in een schuddende truck als ik een aardbeving zou kunnen voelen. Met de groep is het intussen vreselijk lachen, zo in zo 'n schuddende truck naar boven. We hebben heel erg veel plezier met elkaar. Het is erg veel lachen. Boven hebben we een prachtig uitzicht. Daarna weer naar beneden en aan het meer een picknick. Heel gezellig aan het water. Een heel buffet. Vervolgens met de boot weer 20 minuten naar Santiago Atitlan. Dit is een echt toeristendorpje met allerlei kraampjes. Het is ook eensoort Lourdes voor de Maya's. We worden allemaal in bemo's gepropt om de maxmion te bekijken Dit is een kwade heilige met erg veel macht. Hij draagt een masker. Voor een paar quetzal mag je hem bezoeken en voor 10 mag je hem fotograferen. Ik had een foto van hem gemaakt in de deuropening en vroeg aan John de 10 quetzal. Die vond een fot niet nodig ik dacht ik heb hem toch al genomen. Later blijkt dat er geen foto van die kwade heilige was, alsof hij hem omdat we niet betaald hadden er al af had gegooid. Eigenlijk best eng.
We springen allemaal weer in de bemo 's naar de boot. Nog 20 minuten naar huis
Daar merken we eigenlijk dat de aardbeving meer was als die stofwolk en verschoven grond op de weg. Het thuisfront is vreselijk lief ongerust na berichten terwijl wij zelf nog niets van de ernst vernomen hadden.
Morgen gaan we weer verder en bezoeken een grote markt waar ook weer veel Mayastammen komen.