Gesluierd door Iran, Tabriz, Kanduvan, Kermanshah

Gisteren zijn we om half 8 vertrokken naar de grens. De vrouwen in de groep leken ineens 10 jaar ouder. We kwamen elkaar tegen beneden bij het ontbijt aangekleed voor Iran. Alleen Assisa had door een schoonzusje een kleurrijke lange jurk laten maken, de rest was in het zwart, zoals voorgeschreven en met de stomme sluiers op ons hoofd maakt het vreemd genoeg iedereen ouder. We lachen er erg om maar in de loop van de dag wordt er door velen verzucht dat het toch wel erg warm is. Om half 9 waren we aan de Turkse kant van de grens en daarna is het wachten en wachten. Je gaat eerst twee keer door de Turkse grens, wordt twee keer bekeken, rijdt door een niemandsland van 4 km en wordt dan uitgeschreven. Een heel administratief gedoe. Daarna de Iraanse grens. Je paspoort worden ingenomen door een zeer beleefde Iranier die het verder zal verzorgen. Hij wisselt geld voor ons samen met de reisleidster en na een uur krijgen we onze paspoort terug. Het gewisselde geld krijgen we later in de bus, op de foto zul je zien hoe rijk we ineens zijn. Maar nu moeten we wachten op de bus. De man maakt intussen met allen van ons uitgebreid praatjes. Onze reisleidster zegt dan dat we op moeten houden met praten omdat hij moet regelen dat de bus door een politiecheck komt en dat hij het praten met ons te gezellig vindt en dan dus geen opdracht waarschijnlijk er voor geeft. Ze zegt we gaan met een plaatselijke bus naar de volgende grenspost. Zo gezegd zo gedaan. Een busje gecharterd voor de bagage en een busje voor ons en we rijden naar de laatste grenspost. Hier komt de man van het toeristenburo ons per auto na en zegt dat de bus met 5 minuten zal komen wat ook nog wel een uur duurt. Wanneer de bus met de 2 chauffeurs komt ontstaat er meteen een botsing tussen een van de chauffeurs en Marie-Jose. De man is vreselijk arrogant en weigert met haar te praten en wendt zich naar Richard waar hij als man wel mee kan praten. Hij bepaalt meteen alles en wanneer Richard hem naar Marie-Jose verwijst doet hij net of hij niets hoort. Marie-Jose belt vervolgens met de agent en die belt dan de chauffeur. Daarna draait hij wat bij. We gaan eerst eten, heerlijk in een lekker restaurant en daarna gaat chauffeur 2 rijden. Hij krijgt duidelijk les van de arrogante chauffeur. Weet versnellingen niet te vinden en rijdt met 40 km per uur over de snelweg. We begrijpen nu ook waarom de bus meer dan 2 uur te laat was. Hij luistert meer naar de arrogante chauffeur dan dat hij op de weg let. Drinkt ondanks dat hete thee onder het rijden, praat aan een stuk en rookt ook nog een sigaret. Hij komt op een gegeven moment de berg bijna niet op. We merken heel goed het verschil want de arrogante chauffeur heeft van de 6 uur dat we onderweg zijn er twee gereden en toen ging het goed en was het een normale snelheid. We hebben aan Marie-Jose gevraagd om de slecht rijdende chauffeur niet meer te laten rijden en zij is aan het kijken of het lukt. Ze heeft het met ons toch niet gemakkelijk. Het blijkt dat er in de reis van Kirgizstan van alles gewijzigd is. In plaats van de expeditie met de truck door prachtig natuurgebied en kamperen bij een meertje gaan we nu per bus over een snelweg, missen deze meertjes mogelijk. Ik vind de routewijzing heel jammer, Eem vindt het vreselijk. Het mooiste stuk met kamperen waar ze zich zo op verheugd had, met 's morgens wandelen door de bergen voor de truck uit zoals ons bij de informatiedag toegezegd was, raakt ze nu kwijt en dat was net wat haar overgehaald had. De reisleidster zou kijken wat ze er aan kon doen en wij schrijven een protestmail naar Koning Aap en hopen dat een en ander nog goed zal komen.
Gisteren zijn we in Tabriz heerlijk wezen eten in een Iraans restaurant en voor de vegetariers viel de eerste kennismaking met Iraans eten niet tegen.
We zijn daarna om half 11 's avonds, hoe is het mogelijk, nog in de mooiste bakkerij geweest die je je kan voorstellen. We hebben een taart gekocht voor onze reisleidster die de volgende dag jarig was. Ze had de datum van haar verjaardag niet willen vertellen en ik had voor de reis per telefoon zelfs de opdracht gehad dat bij Koning Aap na te gaan, die het niet wilden doorgeven. Nu heeft Gerard bij het passeren van de grens haar met de paspoorten geholpen en zo heel slinks haar geboortedatum ontdekt.

11-5-2009
Vanmorgen zijn we met heel de groep om half 8 voor haar deur gaan staan en hebben de kaarsjes op de taart aangestoken en een lied gezongen wat Eem gemaakt had. Daarna als ontbijt een heerlijk stuk Iraans gebak.
De groepsleden kwamen nu al iets kleurrijker naar beneden, het was niet enkel zwart wat de klok sloeg.
Daarna zijn John en ik een dag samen op stap. We hebben een oudkundig museum bekeken, en de blauwe moskee bekeken. Bij in formatie op het toeristenburo kregen we een kopje oregeano thee, veel raad en voor niets ook mappen mee. Zo hartelijk en welkom. Dat zijn de Iraanse mensen helemaal. Overal word je welkom geheten, gisteren zijn we al op het eten bij iemand thuis gevraagd, (Wat helaas niet kon).
Wel vind ik het straatbeeld heel somber door alle zwarte chadors. De meerderheid van de vrouwen is gekleed in zo'n geval, houdt het vast tussen de tanden, de rest is bijna ook allemaal in het zwart en het straatbeeld krijgt er een wat somber iets van. De mannen moeten nu voor de kleur zorgen en misschien is dit ook wel de bedoeling.
Toen John en ik vanmiddag in de bazaar in een etenstentje aan het eten waren zat ik in de mannenafdeling. Ik had het eerst niet in de gaten, maar als ik het in de gaten had gehad dan was ik ook echt niet naar de vrouwenafdeling gegaan. De vrouwen zaten er achter een gordijn. De man mocht daar wel bij zitten, maar dat de vrouw in het echte restaurant zou zitten was niet mogelijk.
In de bazaar is het een kleurrijk iets. Een mengeling van geluid, kleuren en geuren. Iedereen die in een Souq is geweest weet wat ik bedoel. Op de tapijtafdeling zijn er enkel alleen bijna mannen, daar worden de grote zaken gedaan. Toen ik de prijs vroeg van een erg mooi tapijt, bleek dat 4000 dollar te zijn.
Bij de sieraden zag je bijna alleen maar vrouwen. Zo zwart als ze eruit zien, ze zijn zeer geinteresseerd in wat daar in de etalages ligt.
Het enige voordeel van deze zwarte kleding met sluiers is dat ik nu overdag met mijn nekkraag kan rondlopen zonder dat iemand dat in de gaten heeft. Ik heb erg veel last van mijn nekblessure en de kraag is heel ontlastend. Op de foto die ik erbij zal plaatsen zul je goed moeten kijken om tussen die zwarte kraaien mij te ontdekken, maar als je dan goed kijkt zul je niet in de gaten hebben dat ik deze kraag draag.
Jongens, we hebben het enorm naar de zin. De groep waar we mee reizen is enorm leuk en we hebben veel plezier. Maar ook zoals nu nemen we onze eigen vrijheid.
Dadelijk ga ik nog een uurtje pitten en om 6 uur worden we op een alkoholvrije traktatie van de reisleidster verwacht.

Gisteren zijn we van Tabriz, via Kanduvan naar Takab gereisd.
We vertrokken 's morgens om 8 uur en zijn om half 11 in Kanduvan aangekomen. Een toeristisch dorpje, maar erg lief. De mensen wonen er in holen in de grot en de stal en de huiskamer lopen door elkaar heen. De mensen zijn er arm. De kinderen vermaken er zich met niets. Er komt een klein jongetje, het hoofd kaalgeschoren voor de luizen waarschijnlijk, die met een stokje tussen zijn benen doet of hij een stokpaardje heeft. Plotseling komt uit een deur een oude man met een hele kudde met lammetjes, de ezeltjes lopen er door de bergstraatjes. De vrouwen verkopen voor de deur allerlei noten en gedroogde abrikozen. Het is een leuke ervaring. Wanneer we ‘s middags klaar zijn met eten, gaan we een moskee in die prachtig is met een oud plafond en bezoeken we het museumpje dat een groep jongelui behorend tot het moskeetje als project heeft gemaakt en waar het leven in het dorp wordt uitgebeeld.
We rijden daarna door een prachtig landschap. Wanneer de 8 uur rijtijd van de arrogante maar goede chauffeur erop zit wordt hij weer verruild door de slechte, onzekere chauffeur. Met een slakkengangetje van 30 km per uur gaan we nu door de bergen. Wanneer we opmerken dat er toegezegd was dat alleen de goede chauffeur zou rijden is het of dit, of de bus stopt. Dus met een slakkengang verder. Altijd nog beter dan een gek die door de bochten scheurt. We grappen, nu zien we de zijderoute met een snelheid van de kamelen, dat is pas echt. Wanneer we even later met “een twee drie, vier vijf zes zeven, zo gaat hij beter, weer een km” beginnen wordt dat toch niet door Marie-Jose erg geapprecieerd. Ze heeft wel gelijk dat dat de chauffeur misschien nog nerveuzer zou maken.
Om half 9 waren we in het hotel. De slechte chauffeur had als laatste truc, na alles, dat hij tegen een auto voor het hotel reed.
We aten in het hotel en wandelden door het dorp waar we met Hennie en Franca, Eem en Richard van allerlei groentes en fruit en kaas voor morgen tussen de middag in sloegen. Daarna in bed. Griezel de griezel, maar horend bij zo'n reis, in het bed zaten zwarte haren, van een vorige hotelgast. Dan huiver ik wat, een vieze Iraniër misschien. Snel de lakenzak de reistas uit, en slapen maar.

woensdag 13-5-2009
We gaan eerst vanuit Takab naar Takht-e-Suleiman. Dit ligt een dertig km van het hotel en bestaat uit de resten van een prachtig paleis, een vuurtempel, met waterkanalen en waterresevoir. Het was het spirituele centrum van de Zoroastrieers. Ik zal jullie niet vervelen met de geschiedenis en de betekenis die dat geloof heeft, enkel vertellen dat het een heerlijke ochtend was. Stralend weer. Strakblauwe lucht. Een windje. Bergen met sneeuw om je heen, we wandelde eerst door de resten van het paleis met de mooie vijver waar de plechtigheden plaats vonden en waarvan het water in verbinding staat met een vulkaan naast dit complex. Je kon je voorstellen dat dit een spirituele plaats was, je werd er zelf ook stil van. We wandelen na bezoek van het paleis door prachtige weiden met allemaal blauwe druifjes door een schattig dorp naar de krater die we dan beklimmen. Je kunt over de rand kijken en schijnt dan een blauw meer te zien. Ik zag het niet, wel een vreselijk diep gat.
De mensen in het dorpje horen tot de Iraanse Koerdische bevolkingsgroep. Ze zien er veel kleurrijker uit dan de gemiddelde Iraniër
Hierna reden we weer verder en in plaats van met de rest van de groep in een restaurant te lunchen, had Marie-Jose geregeld dat we in een parkje afgezet werden en over een uur opgehaald werden. Het was natuurlijk het grandioze idee,... twee keer raden,.... van Eem.
Echt heerlijk een uur in het zonnetje, met brood en fetakaas en komkommer en meloen. Lekkerder eerlijk gezegd dan weer een kebab.
Voor de vegetariërs is het trouwens toch helemaal afzien.
Richard zit in de bus Farci te leren en het eerste woord wat we natuurlijk wilden weten is geen vlees. No Gust weten we intussen. Maar dan ben je er nog niet, want kip is voor hen geen vlees en dan heb je weer voor je het weet een groenteprut waar kip in zit. Ook vissen ze er alle stukken vlees uit, dan is het immers zonder vlees en zit Eem ineens te griezelen met een stuk vergeten vlees op de lepel.
Na deze heerlijke picknick weer de bus in. De chauffeurs hadden hun les nu wel geleerd, dat de slechte niet aan het stuur mocht zitten
Dat werd echter heel hard werken voor de uitstekend rijdende chauffeur, die echter zo eigenwijs is als hij groot is en niets van de reisleidster wil aannemen. Toen hij de verkeerde weg nam en zij heel luid protesteerde wilde hij er eerst niet aan om de goede te nemen, en met bellen met de agent werd hem toch gesommeerd om de andere weg te nemen. Ook toen Marie-Jose hem op een afslag attendeerde en zei dat hij naar links moest deed hij het niet. Toen de andere chauffeur de kaart van John leende en zag dat dat inderdaad handiger was waren we al een heel eind verder en dat scheelde hem 80 km.
Hij moest toen het laatste eind door het donker rijden en we kwamen ‘s avonds om half 10 pas in een pracht 4 sterren hotel aan. Onderweg hebben we schitterend landschap gezien. Velden van klaprozen, bergen, echt wonderbaarlijk mooi.
Hoe diep bij de arrogante chauffeur zit dat hij niet met vrouwen kan werken bleek uit het feit toen hij een ruikertje klaprozen had geplukt en door een grapje van Hans dat aan Hans wilde geven, weigerde dit op suggestie van Hans aan Marie-Jose te geven.
Toen we laat in het hotel aankwamen zijn we met de hele groep aan de overkant van het hotel pizza gaan eten en kregen we te horen dat het kamperen in Kirgiztan toch doorgaat. We hadden daar allerlei protestbrieven over geschreven en nu heeft koning Aap het veranderd. Eem helemaal in de zevende hemel.
Na het eten met John lekker nog wat na zitten te genieten van de luxe van een superkamer en de was nog vlug even gedaan.

Donderdag 14-5-2009
Een heerlijke dag in Kermanshah. Het is stralend weer en met zijn allen gaan we naar Taq-e-Bostan.
Dit zijn bas-reliëfs in de rotsen van rond Christus. Mooi om te zien. Maar het was wel lachen toen John en Richard met veel aandacht een aantal bekeken hadden en toen bleek dat het replica's waren. Wanneer je er op klopte dan hoorde je het plastic mee zingen. Even verder stonden studenten nog meer van die replica's te maken. Hierna hebben onze wegen zich gescheiden. Eem en Hennie zijn gaan wandelen in de bergen in de omgeving. Franca wou een bijkommiddag in het hotel en Richard en wij gingen naar het centrum samen met Rinze en Mia. We zijn met de bus naar de bazaar gereden. Die was nog gesloten. We hebben toen meloendrankjes gedronken en toen we bij dat stalletje vroegen waar een moskee was die we wilden bezoeken werden we met 5en in een heel klein auto' tje gepropt en naar die moskee gereden. De Iraanse muziek keihard aan en de jongen had de dag van zijn leven met zijn auto volgeladen met buitenlanders.
De moskee, Takiyeh Muavin, was een plaatje. De enige in heel Iran waar afbeeldingen zijn gebruikt. De slag van de Sji'ietische held, Houssein staat er afgebeeld, en niet zo zuinig ook. Doormidden gekliefde mannen, afgehakte hoofden, allemaal in tegeltjes geglazuurd in pastelkleuren. Dan natuurlijk verdwaalde tegels ertussen. Delfsblauw, een vliegtuigje, en al de Khomeinis van deze tijd, die overigens in het zwart wit geglazuurd waren. Daarna zijn John en ik op eigen houtje naar het centrum getrokken om te internetten. In de bus, ook zo'n ervaring. Ik moet achterin bij de vrouwen, er is een stang en daarvoor zijn de mannen. Een moeder die met haar zoontje instapte daarvan vloog het mannetje meteen onder de stang door om vlug op een mannenplek te zitten. Ja, vroeg geleerd. In de bus hoef je niet te betalen, een keer wel, een beetje, maar ook al meegemaakt dat ze het geld weigerden.
Iran vinden we weer een prachtig land met o zo aardige mensen met een aantal rare gebruiken, met name naar de vrouwen. Onbegrijpelijk dat zulke vriendelijke mensen zo'n nare regering hebben en dat men toch ondanks de vreemde gebruiken heel aardig overkomt. De vrouwen vind ik echter niet erg vrolijk. Ze zien vaak wit en kijken erg somber. Franca en Hennie zijn door een gepensioneerde radiologe benaderd die vertelde dat haar zonen door de regering waren omgebracht, ze maakte een gebaar van hoofd eraf, of het nu de oorlog was met Irak of dat ze om politieke redenen het leven lieten vertelt het verhaal niet. De vrouw vertelde dat ze er met niemand over kon praten, zelfs met haar zus niet en dat ze daar gek van werd en dat ze heel blij was om het even aan hen te vertellen. Daar word je dan toch stil van, niet? Ik word op reis altijd filosofisch. Van hoe de mensheid in elkaar steekt. En wat overeenkomsten en verschillen zijn.
Zoals jullie lezen hebben we het enorm naar de zin. We genieten enorm. Het weer is aangenaam en de groep erg leuk. De reisleidster erg kundig en de landschappen overweldigend. Wat wil je nog meer!
Allemaal heel hartelijk dank voor de reacties. Renske wat zijn we blij dat het goed met jou en Josefine gaat. Heerlijk dat je weer wat kan lopen. Je sms kwam aan. Nienke, knuffel Noortje eens extra goed. Is 8,1 kg nu zoals het hoorde, of erg weinig? Geeft niets, als ze zo vrolijk is, dat is het belangrijkst, dan tiert ze goed. Jelger ook bedankt voor de sms van jou en Eefje. Marianne en Frans, druk met de voorbereidingen van de bruiloft. Alles afgekregen. Zijn de mannen goed van de rally terug gekomen en in de prijzen gevallen. Simone een fijne verjaardag gehad en Appie en Len een fijne vakantie. Toos hou het zo in Spanje, Eem lacht heel veel hoor, ondanks haar doeken. De foto waar je op doelt dan keek ze vast in de zon. Zoals het er naar uit ziet kunnen we hier in Iran goed mailen, daarna wordt het meer de vraag. Ik ga er nu de foto's opzetten en dan naar het hotel, lekker een middagnap doen en wat bijkomen. Veel liefs.